» » Nieuwsarchief
 
» 14/02/2009 - HERINNERING AAN EEN SPECIAAL IEMAND

Vorige week donderdag 05/02 om kwart na zeven werd ik gewekt door een telefoonoproep, kort na elkaar kreeg ik een viertal oproepen die ik niet beantwoordde omdat ik nog in bed lag. Plots leek het me verdacht en kreeg ik Kevin Desmedt aan de lijn uit Qatar met de melding dat Nolfke gestorven was. Wat zei die nu? Dat kon toch niet! Ik hoorde hem gisterenavond nog! Dat was een vergissing! Maar al snel besef je dat zo iets ernstig is en niet gezegd wordt als het niet waar is. Daar zat ik dan, duizend vragen door mijn hoofd, verdriet, ongeloof. Ik 'moest voor mezelf' naar zijn ouders want de dag erna vertrok ik voor een week naar Spanje. Hartverscheurende taferelen bij die mensen, beelden om nooit te vergeten.

En dan de dag erna, naar Spanje, wat moet ik daar gaan doen?! Ik wil hier blijven maar kan hier ook niets doen, dan toch maar beter naar ginder waar ik kan trainen en mijn gedachten verzetten.
Ik wordt afgezet om naar de luchthaven te vertrekken met mijn twee trainingsmaten Stijn en Tom. Ook Frederieks ma zette hem vorige week af, niet vermoedend dat ze haar jongen nooit meer zou zien.

Spanje, we moeten trainen en we trainen ook, maar daarnaast zijn er de vele stille momenten, momenten dat we alleen willen zijn maar ook momenten waarin we samen spreken over Frederiek. Zo proberen wij dit verdriet ginds te verwerken. Via het thuisfront vernemen we hoe het gesteld is met de overbrenging van Frederiek naar Belgi, we zijn tevreden dat hij na 6 dagen eindelijk terug is, goed voor zijn ouders en vriendin die hem nu eindelijk eens kunnen zien, eens kunnen voelen.

Zaterdag dan, de dag van de begrafenis. Heel vroeg vertrek ik samen met mijn ouders en broer om zeker in de kerk binnen te kunnen. Heel veel mensen staan al aan te schuiven om Frederiek te begroeten. Terug dat mes door ons hart bij het zien van de kist met zijn koerstruitje en de mooie foto. Het groeten van Freddy, Mimi, Sharon en haar ouders is voor ons heel pijnlijk maar voor hen ondraaglijk. Ik zit voorin de kerk en doe tijdens de dienst een kaarsje branden voor Frederiek, net als nog drie goeie vrienden van hem. De viering is heel mooi en sereen in elkaar gestoken door mensen van heel dicht bij Frederiek. Maar dan is de viering voorbij en moet iedereen naar huis, geen woord in de auto, enkel verdriet.

Frederiek ik bewaar de vele mooie herinneringen voor mezelf zodat ik er altijd kan naar teruggrijpen wanneer ik het moeilijk heb en ja dat zal nog heel veel gebeuren. Wanneer ik een moeilijk moment heb in de wedstrijd zal jij ongetwijfeld in mijn gedachten zijn en wie weet krijg ik door jou misschien wel extra energie. In elk geval is mijn eerste overwinning n voor jou.

Ik vergeet je nooit, je vriend Gianni

 
[Terug naar archief]
Etixx - Quick.Step

» » Follow Gianni on Twitter !
 
 
» » Volgende wedstrijd
Nog niet bekend